Zaman

Zaman… Bazen telaşlı, bazen keyifli, ama bu sıralar acılı. İçiyorum sık sık. Çünkü ağlayabiliyorum o zaman. Aslında mantığım net. Ama insanın bir de duyguları var değil mi? Babam gitti benim. Hem de ananem. Ama ikisi de kurtuldu. Hem üstelik annemin hem eşi, hem annesi gitti. Bana yadigâr bir annem var çok şükür. Gerçi onun da çocukları, torunları ve yeni bir hayatı var. Acılardan, ağrılardan arta kalan.

Ah be hayat. Dayana dayana yaşanmıyor ama yine de yaşıyor insan. Hem de gülüyor yine, plan yapıyor, kızıyor, ağlıyor ne bileyim işte nefesine anlam katıyor.

Anne olmanın, evlat olmaya şifa olduğu zamanlarlardayım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s